माटोबाट उठेको सपना : धनबहादुर तामाङको लमजुङदेखि जापानसम्मको यात्रा

लमजुङको साविक फलेनी गाविस वडा नम्बर ९, नागी-मनिटोलको माटोमा जन्मिएका धनबहादुर तामाङको जीवन गाउँकै उकालो-ओरालोले घसारेर बनाएको हो। बाजे मिनबहादुर तामाङको अनुभव, बुबा रामबहादुर तामाङको श्रम र आमा मनमाया तामाङको ममताले उनको बाल्यकाल आकार लियो। आज उनी दोद्री गाउँपालिका–८, हिलेबजारलाई स्थायी ठेगाना भन्छन्, तर उनको आत्मा अझै त्यही पहाडमा अडिएको छ-जहाँबाट सपना देख्ने आँट जन्मिएको थियो।

अभावसँगै हाँस्न सिक्दै बितेको बाल्यकालमा उनले श्री हिमालचुली प्राथमिक विद्यालयदेखि श्री जनकल्याण माध्यमिक विद्यालय, चिति–तिलाहारसम्म शिक्षा हासिल गरे। वि.सं. २०५७ सालमा एसएलसी उत्तीर्ण गर्दा त्यो प्रमाणपत्र केवल कागज थिएन, “म सक्छु” भन्ने आत्मविश्वास थियो। तर समाजले उनको भविष्य पहिले नै तय गरिसकेको थियो-लाहुरेको छोरो लाहुरे नै हुनुपर्छ। विदेश जाने प्रयास असफल भयो, तर त्यो असफलताले उनलाई कमजोर बनाएन, बरु जीवनलाई नयाँ दृष्टिले बुझ्न सिकायो।

जनयुद्धको कठिन समयमा धेरैले देश छोड्दा धनबहादुर भने आफ्नै गाउँ फर्किए। आफूले पढेकै विद्यालयमा शिक्षक बनेर बालबालिकाको भविष्यसँग जोडिन खोजे। तर बन्दुकको डरले किताब सुरक्षित रहन सकेन। सेनाको उपस्थिति र माओवादी प्रभावबीच शिक्षा असुरक्षित बनेपछि उनले सही समयमा पछि हट्ने निर्णय गरे। त्यसपछि दुबई पुगे-कठोर श्रम, लामो दिन र पसिनाले जीवन फेरि परीक्षा लियो।
नेपाल फर्किएर फेन्सी–किराना पसल, फेरि दुबई, फेरि नेपाल, अनि ठेक्का-पट्टा कम्पनी-केही समय सफलता आयो, तर देशको अस्थिरताले त्यो पनि टिक्न सकेन। धेरै पटक लड्दा थाकिने अवस्था आयो, तर यहीँ मोडमा लाल तामाङसँगको भेट निर्णायक बन्यो। “जापान जाऊ” भन्ने सल्लाहले उनलाई फेरि शून्यबाट सुरु गर्न प्रेरित गर्‍यो। २०२३ डिसेम्बर २१ मा उनी जापान उत्रिए-हात रित्तो, मन सपना बोकेर।

धेरै पटक लड्दा थाकिने अवस्था आयो, तर यहीँ मोडमा लाल तामाङसँगको भेट निर्णायक बन्यो। “जापान जाऊ” भन्ने सल्लाहले उनलाई फेरि शून्यबाट सुरु गर्न प्रेरित गर्‍यो। २०२३ डिसेम्बर २१ मा उनी जापान उत्रिए-हात रित्तो र मनमा सपना बोकेर।

जापानमा पसल र रेस्टुरेन्टका असफल प्रयासपछि उनले बुझिसके-असफलता नै सबैभन्दा ठूलो गुरु हो। अन्ततः आज उनी हिगासी ओसाकामा करिबार, मोमोदानिमा फेवा रेस्टुरेन्ट र हिरानोमा ‘द भिलेज’ रेस्टुरेन्ट सञ्चालन गरिरहेका छन्। धनबहादुर तामाङ अझै आफूलाई सफल भन्न हतार गर्दैनन्, किनकि उनको सपना नेपाल फर्केर आफ्नै गाउँलाई पर्यटन र रोजगारीसँग जोड्ने हो। उनको जीवन प्रमाण हो-नेतृत्व घाम–पानीले बनाइन्छ, उद्यमशीलता असफलताले सिकाउँछ, र सपना सहरमा होइन, गाउँकै माटोमा उम्रिन्छ।